جایی همین نزدیکی

ما ايرانيها


وقتی مهمون مياد٬ يک بار همه سلام و احوال پرسی می کنند و تموم ميشه.. ولی وقتی مهمون بخواد بره٬ تعداد دفعاتی که کلمه خداحافظ تکرار ميشه٬ خيلی جالبه.. يک بار موقع بلند شدن و اصرار صاحبخانه برای بيشتر موندن مهمون.. {از اونجایی که مردم مهمان دوستی هستیم٬ و بدرقه مهمون رو وظیفه می دونیم} يک باد دم در٬ درحال پوشيدن کفشها يا آماده شدن برای بيرون رفتن (در حاليکه هنوز اهالی خانه تعارف می کنند..).. يک بار توی راهرو و همينطوری٬ به تعداد مراحلی که ميزبانها مهمانها رو بدرقه کنند٬ کلمه خداحافظ تکرار ميشه..
بعضی عادتهای اجتماعی هستند که همه خواه ناخواه (خوب یا بد) اونها رو دارن.. عادتهايی که شايد به قدری برامون عادی شده باشه٬ که خودمون اصلاْ متوجهشون نباشيم..
شخصی متوجه يک عادت يا رفتار خاص در بين ديگران ميشه که خودش اين عادتو نداشته باشه..
يک خانم غیر ایرانی رو میشناختم که همسر ايرانی داشت.. یکی از نکاتی که در رفتار ايرانيها براش جالب بود٬ همين مراسم خداحافظی بود.. یک رفتار جالب ديگه که بهش توجه کرده بود٬ برخورد فروشنده ها در ايران بود.. می گفت هيچ جای دنیا نديدم که فروشنده بعد از فروختن چيزی٬ با لبخند به خريدار بگه مبارک باشه!
برام جالب بود که اين همه رفتارها و برخوردها وجود دارن که بهشون عادت کرديم و برامون کاملاْ عاديه٬ در حالی که اونها صرفاْ برای خود ما معمولی هستند.. همیشه همینطور بوده٬ و انتظار داریم همیشه هم همینطور باشه..
..
خداحافظ!

   + رضوان ; ۳:۱٤ ‎ب.ظ ; یکشنبه ٦ بهمن ۱۳۸۱
نظرات ()