جایی همین نزدیکی

دنياي بزرگِ آدمهای کوچک


برداشت یک بچه یکی دو ساله از محیط اطرافش چه جوریه؟.. مسلماً در حدّ چیزهایی که دور و برش توی خونه یا حد اکثر پارک، می بینه و می تونه اونها رو لمس کنه و هر روز هم یک چیز کوچولوی تازه کشف می کنه و یاد می گیره.. در واقع برداشت آدمها هم از جهان درست همینطوریه.. در حد چیزهایی که اطراف می بینند و کم کم ماهیت اونها رو کشف می کنند..

دانشی که ما امروز از دنیا داریم، در مقابل عظمت جهان، مثل دانش یک کودکه نسبت به یک دانشمند.... تازه ۳۴ سال پیش انسان دستشو دراز کرد تا ببینه که اون شئ نورانی که شبها توی آسمون می درخشه، چیه! و تازه اون موقع بود که انسان تونست به ماه برسه.. ماه نزدیک ترین جرم آسمانی به زمینه.. و انسان که خیلی اجرام قشنگ دیگه ای رو توی آسمون دیده، هنوز دستش به هیچکدوم از اونها نرسیده..

ولی به هر حال تصور اینکه ۳۴ سال پیش مردم تونستند اولین قدم گذاشتن بر ماه رو به صورت زنده از تلویزیون تماشا کنند، خیلی هیجان انگیزه.. تاریخ ۲۰ جولای ۱۹۶۹.... آپولو ۱۱ به ماه رسید.. وقتی" نیل آرم استرانگ" به ماه قدم گذاشت، مردم دنیا تماشاگر بودند، و این جمله رو گفت: " اين يک قدم کوچک براي يک انسان است و يک گام بزرگ براي بشريت." ..

واقعاً دیدن کره زمین، به عنوان جایی برای بودن و جایی برای تعلق داشتن، از محلی خیلی دور، چقدر زیبا می تونسته باشه! نيل آرم استرانگ درجایی گفته: " ناگهان متوجه شدم که آن نخود بسيار کوچک، زيبا و آبي رنگ، زمين است. يک چشمم را بستم و انگشت خود را جلوي آن گرفتم، و انگشت من سياره زمين را پوشاند. احساس نکردم که يک غول هستم، بلکه احساس کردم که بسيار بسيار کوچکم." ... اون عظمت دنیا و کوچکی انسان رو درک کرده بود.

   + رضوان ; ۱:۳۳ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٩ بهمن ۱۳۸۱
نظرات ()