رها - 5

وقتی کسی صورتشو بهش نزدیک کنه، دخترک دستش رو دراز می کنه تا اجزای صورت رو لمس کنه.. به چشمها و بینیمون دست می زنه.. گونه ها رو توی دستاش می گیره.. و خیلی سخته وقتی که انگشتهاشو روی لبهامون می ذاره، گازش نگیریم و قورتش ندیم!

«ولش کن، بذار بکشه! خیلی کیف داره!» این حرف رو هر بار از یکی از قربانیان کنده شدن مو، درحالیکه دارم انگشتهای دخترک رو دونه دونه باز می کنم تا دسته مو رو از مشتش در بیارم، از زبون خاله ، زنعمو یا مادربزرگهای دخترک می شنوم!

دخترک از تماشای تصاویر کتاب و ورق زدن صفحه ها با تمام کف دستش لذت می بره.. فقط مشکل کتاب خوندن براش اینه که تا شروع به خوندن می کنیم اون هم صداش بلند میشه و تا ساکت میشیم اون هم ساکت میشه! ما براش داستان می خونیم و اون داستان خودش رو داره!

غذا که می خوریم، لقمه ها رو با چشمها و سرش دنبال می کنه.. آب دهانش راه می افته.. دستش تمام وقت به سمت بشقابها و لیوانها درازه و اگه انگشتهاش به چیزی برسه، قبل از اینکه بفهمیم چی شد، می کشه و به زمین می اندازدش! برای خوردن غذاهای ما بی طاقت که میشه، لبهاش رو جلو میده، مثل یه غنچه باز، و سرش رو میاره جلو، طرف خوراکی مورد نظرش.. و اینطوری ناهار ها و شام های ما با طعم شیطنتهای دخترک صرف میشه...

چند وقتی هست که دخترک یاد گرفته بدون کمک بالش و کسی که نگهش داره، قبل از اینکه یکهو به یک سمت سقوط کنه، چند دقیقه ای صاف بشینه.. دیروز، برای اولین بار، وقتی که از حالت نشسته خم شده بود تا پای «آدم آهنی» چوبیش رو مزمزه کنه، برخلاف همیشه که توی اون وضعیت گیر می کنه و داد و بیداد می کنه تا نجاتش بدیم، خودش دوباره صاف نشست.. ذوق زده شده بودیم.. دیدن این منظره خیلی برامون شیرین بود.. هیچوقت فکر نمی کردم شاهد بودن ذره ذره شکل گرفتن توانایی ها و مهارت پیدا کردن در جزییات زندگی یک کودک تا این حد شگفت انگیز باشه..

دخترک امروز پنج ماهه میشه...

/ 5 نظر / 5 بازدید
سین صاد

این حظ و این تماشا حاشا کنم من حاشا

nooshin

سلام رضوان عزیزم. می دونی بعد از چند سال اومدم توی وبلاگت؟ و می دونی اینجا تنها آدرس وبلاگی بود که حفظ بودم؟ و نهایتا می دونی چقدر تعجب کردم که هنوز لینک وبلاگ منو رو صفحت داری؟!!! فکر نمی کردم اون وبلاگ هنوز وجود داشته باشه! واقعا دلم برای تو و اون روزها تنگ شده. خیلی خوشحالم که هنوز می نویسی. خیلیییی

nooshin

عزیزم نی نی دارییی. وایییی فداش بشم. یعنی ما اینقدر بزرگ شدیم ؟!!!

nooshin

rezvan jan be lotfe to man dobare bargashtam

...

سلام خانم مادر، شادی های بی پایان از آن تو باد.